31 Październik 2014
kosmoteorie
Strona Główna Kategorie Newsów mapa nieba Linki Szukaj Download
 
podstawy astronomii


słownik astronomiczny
tablica chronologiczna astronomii
Układ Słoneczny i jego elementy
asteroidy
meteoryty
komety
gwiazdy
gwiazdozbiory i mgławice
Droga Mleczna
inne galaktyki
wszechświat
tablice
Katalog Messiera
Katalog IC

astronomia galaktyczna
Układ Słoneczny
gwiazdy
gromady gwiazd
mgławice
planety karłowate i księżyce
Komety, planetoidy, Pas Kuipera
artykuły
czy zagraża nam Nemezis?
stałe czy niestałe?
kłopoty z ciemną materią
meteoryty zagrożeniem
chemia kosmosu
multiwersum
zderzenie Drogi mlecznej z Andromedą
Funkcja falowa wszechświata
Galaktyki
Nowe oblicze Plutona
czarne i białe
Ziemia - alternatywy
Ziemia - alternatywy cd.
maximum słoneczne
gdzie jest życie?
V838 Monocerotis
energia słoneczna
słowo o kulistych
uchwycone pole
cykliczne narodziny wszechświata
typy zmiennych
czarna dziura w Pannie
umieranie gwiazdy
Co LHC widziało?
sukces polskich naukowców
Kosmiczny złodziej?
nowe oczy NASA
Powstający daleki układ słoneczny
WASP-12b
Co było pierwsze?
ruch
zasada nieoznaczoności...
świat mikro i makro
wydarzenia
deszcz meteorów
półcieniowe zaćmienie Księżyca
czarna dziura rozrywa planetę
kometa C/2011 L4 (PanSTARRS)
Wszechświat sprzed 7 mld lat
obserwację Merkurego w lutym 2013
Obserwacje Międzynarodowej Stacji Kosmicznej z domu
najdokładniejsze obserwacje w historii astronomii
zniknięcie chmury kosmicznego pyłu
poszukując ciemnych galaktyk
Nobel z fizyki 2011
w poszukiwaniu antymaterii
najstarsza galaktyka
podróż w czasie
Rysując bańki wspomagaj astronomię
Maximum Geminidów
Zaskakujące odkrycie na księżycu Saturna
ciekawostki
GWIAZDY
SŁOŃCE
PLANETY
GALAKTYKI
KSIĘŻYC
SONDY
BIOGRAFIE

astronomiczne zdjęcia dnia - www.apod.pl



zdjęcie na dziś
wrzesień' 2014
sierpień' 2014
lipiec' 2014
czerwiec' 2014
maj' 2014
kwiecień' 2014
marzec' 2014
luty' 2014
styczeń' 2014
archiwum zdjęć od 1995r.

filmy

darmowy hosting obrazków


NASA - ściśle tajne
podróż na kraniec wszechświata
pozaziemskie safari
planety z piekła rodem
Wenus - nikczemna siostra bliźniaczka Ziemi
zabójcze żywioły - burza słoneczna
czysta nauka - uratowani przez słońce
kosmos - przetrwanie
kosmos - odległe galaktyki
tajemnice kosmosu - od Słońca do Marsa
tajemnice kosmosu - od Jowisza do komet
tajemnice kosmosu -nieskończony wszechświat
śmierć wszechświata
kosmiczne siły

programy


Orbitron

Powstający daleki układ słoneczny



Powstający daleki układ słoneczny




Zespołowi astronomów z Uniwersytetu Arizona poprzez sprzężenie ze sobą dwóch bliźniaczych teleskopów Kecka, znajdujących się na Manua Kea na Hawajach, w jeden zaawansowany instrument nazwany roboczo ASTRA (ASTrometric and phase-Referenced Astronomy), udało się uzyskać niespotykaną wcześniej rozdzielczość, która umożliwiła przyjrzenie się procesom dającym narodziny gwiazdom i planetom w formujących się układach słonecznych. Odkrycia te zapewnią lepsze zrozumienie sposobu w jaki wodór z dysku protoplanetarnego jest transportowany do gwiazdy.

Dyski protoplanetarne to obracające się chmury gazu i pyłu, które zasilają (stanowią materiał) dla tworzącej się w centrum gwiazdy oraz ewentualnych lokalnych zagęszczeń z których tworzą się planety i asteroidy formujące układ słoneczny.

Wielkim wyzwaniem dla grupy naukowców było uzyskanie bardzo dobrej rozdzielczości, niezbędnej do obserwacji procesów zachodzących na granicy gwiazdy i otaczającego ją dysku - w odległości 500 lat świetlnych od Ziemi. To tak jakby obserwować z Białegostoku przechadzającą się po liściu na Gibraltarze mrówkę.

"Rozdzielczość kątowa, jaką można uzyskać za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a, jest o około 100 razy niewystarczająca w celu ujrzenia tego co się dzieje na krawędzi formującej się gwiazdy niewiele większej od naszego Słońca" - wyjaśnia Joshua Eisner, adiunkt w UA Steward Observatory. Innymi słowy, nawet dysk protoplanetarny leżący w bezpośrednim sąsiedztwie naszego układu słonecznego, będzie przypominał zaledwie obłok bez żadnych interesujących szczegółów.

Łącząc (interferometrycznie) światło zebrane przez dwa teleskopy Kecka, naukowcy uzyskują rozdzielczość kątową lepszą niż Teleskopu Hubble'a. Dodatkowo Eisner i jego zespół używają techniki nazywanej spektro-astrometrią w celu uzyskania jeszcze lepszej rozdzielczości. Poprzez mierzenie światła emitowanego przez dyski protoplanetarne na różnych długościach fali widma, zbieranego przez dwa lustra teleskopów Keck, a następnie dzięki manipulacji w ASTRA, naukowcy uzyskują wymaganą rozdzielczość do obserwacji procesów zachodzących w centrach tworzących się układów słonecznych.

Dyski protoplanetarne formują się w kosmiczne żłobki dla gwiazd w momencie gdy chmury gazu cząsteczkowego i pyłu zaczynają się zapadać pod wpływem grawitacji. Początkowo obracając się powoli, rosnąca masa i grawitacja chmury zaczyna ją zagęszczać, nadając bardziej skupioną formę. Zgodnie z zasadą zachowania pędu, w momencie kurczenia się chmury, wzrasta jej prędkość obrotowa, tak samo jak zaczynają się obracać szybciej łyżwiarze figurowi w chwili przyciągnięcia do ciała rozłożonych rąk. Z kolei siła odśrodkowa spłasza chmurę na postać obracającego się dysku gazów i pyłów, ostatecznie umieszczając tworzące się planety w podobnej płaszczyźnie.

Łącząc interferometrycznie światło z teleskopów Kecka, a następnie poddając je manipulacji techniką spektro-astrometryczną, zespołowi Eisner'a udało się odróżnić rozkład gazu w dysku planetarnym, będący głównie wodorem, od pyłu, rozróżniając tym samym szczegóły dysku.

Astronomowie wiedzą, iż gwiazdy nabierają masy poprzez wchłanianie pewnych ilości gazu wodorowego z dysków, które je otaczają. Proces opadania takiej materii na gwiazdę w silnym polu grawitacyjnym nazywany jest akreacją. Jednym z jeszcze słabo poznanych zagadnień przez astronomów jest zrozumienie procesów jakie zachodzą podczas akreacji materiału na gwiazdę.

Akreacja może zachodzić na jeden z dwóch sposobów :
- w pierwszym scenariuszu gaz jest pochłaniany w momencie, gdy 'spływa' on wprost na gorejącą powierzchnię gwiazdy, - w drugim, znacznie bardziej gwałtownym scenariuszu, pola magnetyczne rozciągające się od gwiazdy wypychają nadciągający gaz, powodując jego ściśnięcie, co z kolei prowadzi do powstania odstępu pomiędzy gwiazdą, a otaczającym ją dyskiem. Zamiast opadania gazu na powierzchnię gwiazdy, atomy wodoru przemieszczają się wzdłuż linii pól magnetycznych, mocno się rozgrzewając i ulegając jonizacji.

W momencie uwięzienia gazu w polu magnetycznym gwiazdy, zostaje on skierowany zgodnie z liniami pola wysoko ponad i poniżej płaszczyzny dysku protoplanetarnego. Następnie materiał uderza z wielkimi prędkościami w rejony polarne gwiazdy. W tych piekielnych warunkach, gdzie wydziela się w ciągu sekundy energia milionów bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę, strumienie gazu wyrzucane są z dysku i następuje jego wydmuchanie daleko w przestrzeń jako wiatr międzygwiezdny.

Zespół Eisner'a skierował teleskopy na 15 dysków protoplanetarnych, zawierające młode gwiazdy, które różnią się masą od połowy do 10 mas naszego Słońca. Obserwowane dyski, wszystkie zlokalizowane w naszej Drodze Mlecznej, dobrze reprezentowały wszystkie możliwe ich typy.

W większości przypadków pomyślnie udało się zarejestrować zjawisko konwersji pewnej ilości energii kinetycznej gazu w światło bardzo blisko gwiazdy. Stanowi to sygnał o możliwości zachodzenia bardziej agresywnego scenariusza akreacji. W innych przypadkach naukowcom udało się zobaczyć dowody na wyrzucanie w przestrzeń wiatru razem z materią akreującą na gwiazdę. Znaleziony został także przykład gwiazdy o bardzo dużej masie, na której dysk praktycznie dosięga powierzchni.

Układy słoneczne wybrane przez naukowców do przestudiowania są bardzo młode, większość ma zaledwie parę milionów lat. Dyski protoplanetarne będę jeszcze obecne przez nastepne kilka milionów lat. Do tego czasu powstaną gazowe giganty, podobne do naszego Jowisza czy Saturna, które zgromadzą w procesie formacji większość materii z dysku. Małe kamieniste planety jak w naszym Układzie Słonecznym Ziemia, Wenus czy Mars, pojawią się dopiero dużo później.

Jednakże podwaliny pod te małe skaliste planety już w tej chwili mogą się tworzyć (w postaci coraz większych bloków). Dlatego badania prowadzone m.in. przez zespół Eisner'a są ważne i być może pomogą nam zrozumieć jak formują się układy słoneczne, w tym i te zawierające potencjalne planety podobne do Ziemi. Dlatego następnym krokiem w badaniach będzie szukanie pewnych obiecujących sygnatur w dyskach planetarnych, które dadzą powody do przypuszczeń, iż w danym układzie słonecznym mogą powstawać atrakcyjne do zamieszkania planety.


źródło





Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
wersja językowa
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 22
Najnowszy Użytkownik: wasio
napisz do mnie
statystyki
udostępnij




pomóż


Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie